โรคหอยมุก (Molluscum Contagiosum)
หอยสุกใสเป็นการติดเชื้อที่ผิวหนังที่พบได้บ่อยและมักไม่อันตราย โดยทำให้เกิดตุ่มนูนสีมุกขนาดเล็กบนผิวหนัง แม้ว่าจะไม่ใช่โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ แต่ก็แพร่กระจายผ่านการสัมผัสผิวหนังต่อผิวหนัง ไม่ว่าจะทางเพศสัมพันธ์หรือทางอื่น โรคนี้พบได้บ่อยในเด็กแต่สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน และปรากฏได้ทุกส่วนของบนร่างกาย รวมถึงใบหน้า คอ แขน ขา หน้าท้อง และอวัยวะเพศ แต่พบได้น้อยมากบริเวณฝ่ามือหรือฝ่าเท้า ตุ่มเหล่านี้อาจขึ้นเดี่ยว ๆ หรือเป็นกลุ่ม และแม้ว่าหอยสุกใสจะมักหายได้เอง แต่การรักษาสามารถช่วยให้หายเร็วขึ้นและลดโอกาสในการแพร่เชื้อไปยังผู้อื่นได้
อาการและสัญญาณเตือน
อาการมักปรากฏขึ้นในช่วงระหว่างหนึ่งสัปดาห์ถึงหกเดือนหลังได้รับเชื้อ โดยส่วนใหญ่พบบ่อยที่สุดประมาณสองถึงสามเดือน คนส่วนใหญ่หายได้เองโดยไม่ต้องรับการรักษา แม้ว่าจะมีคนจำนวนน้อยที่อาจเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น แผลพุพอง (การติดเชื้อที่ผิวหนังซ้ำจากการเการอยโรค) หรือเยื่อบุตาอักเสบ (หากมีรอยโรคขึ้นที่เปลือกตา)
รอยโรคของหอยสุกใสโดยทั่วไปจะมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 ถึง 5 มิลลิเมตร และมักพบบริเวณต้นขา อวัยวะเพศ หรือหน้าท้อง หากบุคคลนั้นมีเชื้อ HIV หรือภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่องอื่น ๆ รอยโรคอาจปรากฏขึ้นในวงกว้างและมีลักษณะผิดปกติ โดยทั่วไปแล้วรอยโรคของหอยสุกใสจะมีลักษณะดังนี้:
- ไม่เจ็บ แต่อาจมีอาการคันเล็กน้อยในบางครั้ง
- มีลักษณะคล้ายสิวที่มีความมันวาว มักมีรอยบุ๋มตรงกลาง
- อาจปรากฏเป็นตุ่มเดี่ยวหรือขึ้นเป็นกลุ่ม และ
- อาจมีของเหลวข้นสีคล้ายชีสที่แพร่เชื้อได้ไหลออกมาหากถูกบีบ
MC อาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหูดอวัยวะเพศ (HPV) หรือสิวธรรมดาที่เกี่ยวข้องกับโรคอักเสบของรูขุมขน เพื่อจำกัดหรือเปรียบเทียบอาการ โปรดอ่านข้อมูลของเราเกี่ยวกับ HPV และโรคอักเสบของรูขุมขน
ลักษณะของหอยสุกใสเป็นอย่างไร?
โรคหอยสุกใสติดต่อได้อย่างไร?
โรคหอยสุกใสแพร่กระจายผ่านการสัมผัสผิวหนังโดยตรงกับบริเวณที่เป็นโรค และยังคงแพร่เชื้อได้ตราบเท่าที่ยังมีตุ่มขึ้น ซึ่งอาจกินเวลาหลายเดือน การเกาอาจทำให้เชื้อลามไปยังส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณที่ผิวหนังมีรอยถลอก ในกรณีที่พบน้อยกว่า เชื้ออาจแพร่กระจายผ่านการใช้น้ำในอ่างอาบน้ำหรือสระว่ายน้ำร่วมกัน หรือผ่านสิ่งของอย่างเซ็กส์ทอย ผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้า หรือผ้าปูที่นอนที่สัมผัสกับเชื้อไวรัสนี้
การตรวจหาโรคหอยสุกใส
แพทย์สามารถวินิจฉัยโรคหอยสุกใสได้จากลักษณะของตุ่มที่ปรากฏ หากคุณสังเกตเห็นตุ่มผิวหนังที่ผิดปกติ การนำไปตรวจเพื่อรับการวินิจฉัยที่แม่นยำจะช่วยให้ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง แพทย์อาจแนะนำให้ตรวจโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อื่น ๆ ไปพร้อมกันด้วย เนื่องจากโรคหอยสุกใสอาจมีลักษณะคล้ายกับโรคอื่น ๆ คุณสามารถดูรายชื่อคลินิกสุขภาพทางเพศที่เป็นมิตรกับพนักงานบริการได้ที่นี่
จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันเป็นโรคหอยสุกใส?
หากปล่อยไว้ โรคหอยสุกใสโดยทั่วไปจะหายได้เอง แม้ว่าอาจต้องใช้เวลาถึงสองปี โดยมีอาการ ๆ หาย ๆ ในระหว่างนั้น ผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่องอาจใช้เวลาฟื้นตัวนานกว่า เช่นเดียวกับการติดเชื้ออื่น ๆ เมื่อหายแล้ว ก็ยังมีโอกาสกลับมาติดเชื้อซ้ำได้อีก
มีแนวทางรักษาอะไรบ้าง?
การรักษาโรคหอยสุกใสไม่สามารถกำจัดเชื้อไวรัสที่เป็นสาเหตุได้โดยตรง แต่สามารถช่วยให้ตุ่มที่มองเห็นยุบหายเร็วขึ้น
วิธีรักษาทางกายภาพ ได้แก่ การใช้ไนโตรเจนเหลวเพื่อจี้ตุ่มให้แข็งตัว (การจี้ด้วยความเย็น) อย่างไรก็ตาม วิธีนี้ถือเป็นการรักษาเพื่อความสวยงามมากกว่าการรักษาให้หายขาด เนื่องจากไวรัสยังคงอยู่บนผิวหนังจนกว่าระบบภูมิคุ้มกันของคุณจะกำจัดมันได้เอง วิธีการรักษาแบบทำลายเนื้อเยื่ออื่น ๆ ได้แก่ การเจาะตุ่มแต่ละตุ่มและนำแกนสีมุกออก ตามด้วยการทายารักษาแผล ซึ่งพบได้น้อยกว่าเนื่องจากมีความเจ็บปวดและอาจทำให้เกิดแผลเป็นได้
วิธีรักษาด้วยการทายา ได้แก่ ยาทาหรือครีม เช่น โพโดฟิลโลทอกซิน (Podophyllotoxin) หรืออิมิควิโมด (Imiquimod) ตามคำแนะนำของแพทย์
หากคุณอาศัยอยู่กับเชื้อ HIV หรือมีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่องอื่น ๆ คุณอาจต้องพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ
การรักษามีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่?
- ค่าใช้จ่ายในการรักษาจะขึ้นอยู่กับประเภทการรักษาที่คุณเลือก
- โดยทั่วไปการจี้ด้วยความเย็นถือเป็นทางเลือกเสริม ดังนั้นจึงมีค่าใช้จ่ายที่คุณต้องออกเอง โดยปกติคุณจะต้องเสียค่าตรวจเบื้องต้น จากนั้นแต่ละครั้งจะมีค่าใช้จ่ายประมาณ 100 ถึง 250 ดอลลาร์ ขึ้นอยู่กับพื้นที่ผิว คุณอาจต้องทำหลายครั้งขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของคุณ
- ยาทาและครีมรักษาอาจมีราคาตั้งแต่ 10 ถึง 90 ดอลลาร์ ขึ้นอยู่กับยี่ห้อและสูตรยา
- คลินิกสุขภาพทางเพศที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลมักจะให้บริการฟรี 100% และเก็บเป็นความลับสำหรับทุกคน รวมถึงนักท่องเที่ยวและนักศึกษาต่างชาติ โดยไม่คำนึงถึงสถานะ Medicare
- หากคุณไปพบแพทย์ทั่วไป (GP) คุณอาจต้องเสียค่าบริการหรืออาจใช้บริการแบบ Bulk Billing (ฟรีตามสิทธิ)
- ผู้ถือบัตร Medicare สามารถใช้บริการตรวจออนไลน์ใหม่ ๆ บางบริการได้ฟรี เช่น SISTR, Stigma Health, Clinic365 และ STI Doctor
- หากคุณไม่มีสิทธิ Medicare คุณสามารถใช้บริการตรวจทางออนไลน์โดยมีค่าใช้จ่าย ซึ่งอาจเป็นประโยชน์หากคุณอาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล
การเป็นโรคหอยสุกใสจะส่งผลต่อความสามารถในการทำงานของฉันหรือไม่?
โรคหอยสุกใสสามารถติดต่อระหว่างคุณกับลูกค้าผ่านการสัมผัสผิวหนัง ดังนั้นหากคุณสังเกตเห็นตุ่มบนตัวคุณหรือลูกค้า การใช้สิ่งกีดขวางหรือเสนอทางเลือกในการให้บริการอื่น ๆ สามารถช่วยลดความเสี่ยงในการแพร่เชื้อในระหว่างที่รักษารักษาให้หาย เนื่องจากการที่ตุ่มจะหายไปเองต้องใช้เวลานาน การเข้ารับการรักษาจึงอาจเป็นทางเลือกที่ใช้งานได้จริงมากกว่าหากคุณต้องการทำงานต่อ หากคุณได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคนี้ ให้แจ้งคู่ค้ารายล่าสุดของคุณทราบ เนื่องจากพวกเขาอาจต้องการตรวจเช็กตัวเองหรือต้องรับการรักษาเช่นกัน ส่วนคู่นอนที่ไม่มีตุ่มปรากฏให้เห็นนั้นไม่ต้องรับการรักษา
ฉันจะป้องกันการแพร่เชื้อโรคหอยสุกใสได้อย่างไร?
โรคหอยสุกใสแพร่กระจายผ่านการสัมผัสผิวหนัง ซึ่งมักจะเป็นส่วนสำคัญในงานของเรา อย่างไรก็ตาม มีวิธีที่จะช่วยลดความเสี่ยงในการแพร่เชื้อได้
วิธีปฏิบัติเพื่อการมีเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น
การใช้อุปกรณ์ป้องกัน เช่น ถุงยางอนามัย ถุงมือ และแผ่นยางกันทันตกรรมระหว่างการให้บริการ จะช่วยลดความเสี่ยงในการแพร่เชื้อได้ หากลูกค้ามีตุ่มที่มองเห็นได้ชัดเจน คุณมีสิทธิ์ปฏิเสธการให้บริการหรือเสนอทางเลือกอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงบริเวณที่เป็นโรค ไปที่แหล่งข้อมูล 'เมื่อมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น' ของเราสำหรับคำแนะนำเกี่ยวกับการจัดการเรื่องนี้ในที่ทำงาน